Şehir değiştirdim bir çok kez
Arkamda kalanları düşünmedim
düşünemedim
ağlattım bir çok kez
sustum
susmayı öğrendiğimde
kelimelerim
birikip tükendiğinde
şehirler terk ettim çok
gidecek yerimde yoktu
yine de gittim
dönmedim
bakmadım
titremedim güneş altında
üşüsem dahi
güçlüydüm
öyle görünmeliydim
ben çökseydim
büyü bozulacak
her şey çökecek gibi
gidiyorum
gidemesem de
dar alanda
yine top koşturmayı
öğreniyorum
koşuyorum
bir taraftan öbür taraflara
taraflardan
taraf olmadım
kaçtım hep
okudum
çizdim yazdım ama taraf
olmadım
olamadım belki de
seçilmedim
seçilenler arasında
koşuyorum amansız yollarda
durmam
duramam
ne durak ne de duracak yürek
var
koşuyorum devam
durmam
duramam
şehir değiştirdim bir çok kez
arkama hiç dönüp bakmadım
durmam
duramam
koşuyorum
devam.

alperenTRK

Brüksel

Hayat
olamayan
hayatlardayım
Sürgün çöllerinde
bir

damlayım
ağlamaklıyım
kime yeteyim
kimi sevindireyim
gözü dolamayan
susuz kalan
canlar
var

anne’ye
mi yetimlere
mi?

kime                                             yeteyim.
Kime                         sineyim?
Sürgün                             çöllerinde                              bir                      damlayım
hayat                        olamayan                          hayatlardayım

AlpEren TRK @ Brussels.

http://fc00.deviantart.net/fs46/i/2009/172/8/4/red_white_black_abstract_by_beckas.jpg

Bir mızrak gibiyim bugünlerde
Bildiklerim bilmediklerim
Bilmediklerim gerçeklerim
bugünlerde.

Geleceğim siyah beyaz sessizliğimde
Sussam oruç
Konuşsam suç
bilinmezliğimde.

Bir savcı gibiyim adaletimde
Derdim dermanım
Dermanım ‘CANIM’
tükenişimde.

alperen TRK

Brüksel.

Onlar yetişkin, ermiş, biz prematüre bebekleriz.

Dünya değişiyor. Herkes bunun doğru bir kanaat olduğunu teyit edecektir. Büyüklerimiz hep eskileri yâd ederdi derdik çağ değişti, eskiler gerçekten mi o kadar güzeldi? Anlatırlardı hayat hikâyelerinden birkaç nağme, anlayamazdık tabi o zamanlar ne anlatmak istediklerini. Şimdilerde ise anlar gibi oluyorum. Eskilere takılıp kalmak değil aslında, yenileri anlayamamak desek daha isabetli olur.

Atalarımız yaşadıkları dönemde mutluluklar ve hüzünler tatmışlar ama bizim tattıklarımızdan çok farklı tatlardı onlar. Biz ne tam mutluluğu ne de tam hüznü yaşadık. Galiba modernleşme ile duygularda köreldi. Şimdi muhalif sesler yükselecektir tahmin edebiliyorum. Doğru elhamdülillah ki daha duygularımızı kaybetmedik ama kanaatimce çok köreldi duygularımız. Misal, eskiden bayramlar şöyleydi böyleydi diye hayıflanıp durur büyüklerimiz ama haklılar! Ben bile bu yaşımda ki yaşlı sayılmam, genç desek yanlış olmaz, eski bayramları mumla arıyorum. Geçtiğimiz bayram bir akrabam çok üzüldü, bayram’ın birinci günü kimse ziyaretlerine gelmemiş. Garipsedim, ilk duyduğumda, ama bu Avrupa’da belki de Türkiye için de geçerli olan yeni dünya realitesi. Komşunun komşusundan haberi yok, ev ziyaretleri demode olmuş, herkes kendi kabuğuna çekilmiş bekliyor. Neyi mi bekliyor? Bilmiyorum, belki de herkes biraz hayattan bıkmış. Genelleme yapmamak lazım elbette ancak bu gerçekleri göz arda etmemiz gerekiyor anlamına gelmez, gelmemeli.

Yaşadığımız dünya ego’yu tatmine yönelik yaşamı teşvik ediyor. ‘Sen hayatını kurtar da bir hele gerisi ile sonra ilgilensen de olur’ düşüncesi birçok insanın zihnini meşgul ediyor. Tüm hayatını kendi çıkarları yönünde harcayan nice insan bulmak mümkün. Dünya’da mal peşinde koşup sonra hiç bir şeyi mezarlarına götüremeyen pek çok yanlışa düşmüş insan var. Bu düşünceler ile hareket etmek çok yanlış. Aslında bir tercih birçoğu insana göre. Ancak fikrimce bir gencin en büyük düşebileceği hatadır mal ve dünya sevgisi. Bu tercih İslami değildir. İslam’a uygun değildir. Ki İslamiyet komşu, kardeş, aç, fakir, yoksul, yitik insanları kollayıp gözetmenin önemini vurguluyor. Tamam, da bize ne oldu da böyle ego’muzu tatmine yöneldik? Avrupa ve Amerika’da yıllar öncesinden gözlemlenen genç nesildeki çöküş bizde de mi cereyan ediyor? Müslüman’ı Müslüman yapan en önemli unsurlardan bir tanesi fedakârlıktır kanaatimce. Fedakârlık yapan bir insan, malından dünya’sından ödün verir. Bu da başlı başına bir imtihan. Bu imtihanı başarıyla geçen insanlar zaten yeni dünya çarkına ayak uydurmazlar, onlar dünya çarkına kendileri yön verirler. Aslında iki tip insan vardır bu erbapta, akıntıya kapılıp yitip gidenler ve de akıntıya kendileri yön verenler. Bu çok önemli.

Herkesin kendine dönük politikalar içerisinde olması çok tehlikeli bir durum. Bu durum hem bireyler, aileler, şehirler, eyaletler, ülkeler, organizasyonlar, tüm dünya için geçerli. Kendi menfaatinden başka bir menfaat gözetmezsen dünya’nın durumu pek vahim olur. Çöker. Arada sırada krizler yaşıyoruz. Ben bu savaş durumlarını tıkanan damarlar olarak görüyorum sonrasında ise kalp krizleri geliyor. Bazıları bazılarından şiddetli. Sormadan edemiyorum, bu durum bizi insaniyeti nereye götürür. Dünya hepimizin, dünya üzerinde bir millet veya bir birey tek kalsa inanın ki tat alamaz. Kardeşlik savunulur her savaş döneminde sonra bir bakarız kardeşlik isteyen ve güya barış getiren taraf meğersen çıbanın başıymış. Öyle çarklar dönüyor ki dünya’da artık akıl sır erdirmek mümkün değil maalesef.

Benim dikkat çekmek istediğim unsurlar aslında farklı. Eskilerden, yenilerden, ego ve savaşlardan bahsettik. Aslında hepsi birbirleriyle bağlantılı. Eskileri unutarak İslamiyet’i unutur hale geldik. Fedakârlığı kendimize dönük politikalarla, ego’muzla değiştik. Ego’muzu büyüttük besledik ve etrafımıza duyarsız hale geldik. Olan biten umurumuzda olmadı ‘benden uzak duran yılan bin yaşasın’ misali. Kafamızı kumun içine gömdük. Biz konuştuk, tek kendimizi korumak pahasına, binlerce can yaktık. Bilmeden tanımadan ‘onlar’ dediklerimiz hakkında fikir sahibi olduk. Fikirden ziyade eleştirilerde bulunduk. Biz dünya’nın zengin kısmında bulunan insanlar milyonlarca insanın hakkına girdik. ‘Onların ihtiyaçlarını, suçlarını, yapmaları gerekenleri, yapmamaları gerekenleri hatta edindikleri çocuk sayılarına kadar el attık sözlerimizle, savaşlarımızla. Hep kendimizce. Peki, karışıyoruz madem, niçin açlık problemlerine de parmak basmıyoruz, derman olmuyoruz. Yok, bu bizi aşar. Biz yanlışları söyleriz, kendimize uğraşmış gibi tek doğruyu bizim bildiğimizi düşünürüz. Canlar yakarız güya onların ve tabi ki en önemlisi bizim menfaatimiz için. Gözümüz ne kan ne de can görüyor. Körüz. Onlarla tanışmadan bilgi sahibi olmadan ‘doğru’ fikirlerin sahibi olarak görüyoruz kendimizi. Yanlış olan biziz bilmiyoruz. Bilemiyoruz.

Rabbim öncelikle ‘biz’lerin sonra da ‘onların’ yardımcısı olsun İnşallah. Onlar Rabbimin izniyle ebediyeti garantilerken biz üç günlük dünya için ‘dünya’yı yakıyoruz.

Onlar yetişkin, ermiş, biz prematüre bebekleriz.

AlpEren TRK
Brüksel – Belçika

http://fc06.deviantart.net/fs27/i/2008/033/e/b/hopeless_by_UnutulmusHatira.jpg

Bir ırmaktır gönlüm.
Çağlayanlar çoşar durulur.
Ben durulmam gelmedikçe ölüm.
Ben susmam kalemim susturulur.

Bilinmeden düşman olmuşum nicelerine.
Doğmuştum oysa yan odada.
Nefesim yetmedi hiç bir söze.
Silemem insanlık ayıbını haykırışlarla.

Meydan boş yüreğim fırtınalı.
Yiğitlik destanlarda küf tuttu.
Ortam nahoş Sevdiğim yasaklı.
Divanelik yolumda davamı vurdu.

Ben artık tutuklu
Ben artık kaybetmişim ruhumu…

Alperen TRK

Brüksel – Belçika’09

Muhsin Başkan yaşasaydı…

BBP İl başkanlığında bir basın toplantısında konuşan BBP İstanbul İl Başkanı Bayram Karacan, ‘Kürt açılımı’ ve de ‘Ermeni açılımı’na değindi. Yıllardır BBP’nin ılımlı ve demokratik duruşunu yakından takip eden biri olarak kullanılan sert sözler ve üsluptan rahatsız oldum. Keşke’leri hiç sevmem ancak ‘Muhsin Başkanımız yaşasaydı’ diye düşünmeden de edemedim. Elim bir helikopter kazasında kaybettiğimiz Muhsin Yazıcıoğlu ağabeyimiz yaşasaydı, BBP’nin duruşu bugünkü sergilenen duruşla bağdaşırmıydı? Evet, bağdaşırdı, cevabını vermek istese de dilim, yüreğim farklı denizlerde yol alıyor. Aklıma Muhsin Başkanımızın Türkiye sorunları üzerine yaptığı yorum geliyor. Hiçbir kelime veya cümleyi atlamadan paylaşmak istiyorum:

‘Varolan sorunlar Türkiye’nin sorunları. Hep beraber bunları çözeceğiz. Hangisi varsa da ne varsa da hepsini demokrasi içerisinde kalarak çözeceğiz. Ben böyle bakıyorum meseleye. Eğer siz Türkmen sorunu Kürt sorunu korsanız, masaya oturduğunuzda o zaman sorun etnik olduğu için de çözüm etnik istenecektir. Bu da ülkenin üniter yapısını bozacak, Türkiye’yi birliğe değil bölünmeye götürecek tartışmaları gündeme getirecektir. Yalnız bunu eğer siz insanlarımızın doğuştan gelen hususiyetleri var. Bu hususiyetleri kullanması olarak ifade ediyorsanız biz tabii ki herkesin doğduğunu elde etmiş olduğu tüm hakları korkusuzca yaşamasından yanayız.’

Muhsin Başkanımızın bu sözlerini şöyle algılamıştım zamanında, vatanımızın Türkiye’nin birliğini zedelemeden herkes barış içerisinde, doğduğu andan itibaren kazandığı tüm haklarını korkusuzca yaşasın. Artık demokrasi çerçevesi içerisinde problemler çözülsün. (Silah yerine Mecliste söz ve kalem kullanılsın)

Bugün atılan adımlar medya’da abartılıyor, DTP ve PKK yandaşlarının ‘kahramanlık’ hikâyeleri ve şölenleri yüzünden, çözüme giden yollar baltalanıyor. Muhsin Başkan yaşasaydı, bu durumda sabır ve sebat içerisinde bekleyip durumun neticesine bakmamız gerektiğini vurgulardı diye düşünüyorum. Sergilenen her Türk evladının kanına dokunur, sonuçta PKK terör örgütü üyesi insanların hiç cezaevinde yatmadan serbest kalmasından bahsediyoruz. Kendileri yiğit vatan evlatlarını şehit eylemediler ise bile, öldürenlere yardım ve yataklık etmişlerdir. Türkiye’ye yıllar yılı yüz binlerce zarar ettirmişlerdir. Duygusal ve manevi kayıplardan bahsetmek bile istemiyorum. Ancak provokasyonlar vatanımızı yıllar yılı kasıp kavurdu, terör hortlatıldı, olmayan ayrılıklar yaratılıp oyuldukça oyuldu. Kardeşler birbirine düşürülerek izlenildi. Bu duruma dur demek gerekiyor, bazı tavizler veriliyor gibi görünse de, neticede güzel bir Türkiye ortaya çıkacak diye ümit ediyoruz. Az sabırla çok ileri bir noktaya varacağımıza inanıyorum.

İnanıyorum ama bugün ciddi şok yaşadım. Karacan’ın ‘Açılımlar’ hakkındaki açıklamaları MHP’nin ağzından çıkabilecek sözler niteliğindeydi. Hoşgörü ve tevazu’dan eser yoktu. Bazı haklı noktalara dikkat çekilmiş olsada genel itibariyle üslup çok sertti. Bunu bir yere kadar anlamak mümkün, ancak yine de BBP’nin yıllar yılı sergilediği duruşuna çok zıt bir tutum sergileyen Korucan, hiçte ılımlı barışçıl mesajlar vermedi. Hükümeti ABD-AB ortak projesini Anadolu sahnesinde sergilemekle suçlayan BBP yetkilileri, ‘Bu ülkede aklı başında hiç kimse terörün devam etmesini istemez. Hele hele böyle bir meselede dünyanın en büyük bedelini ödemiş Türk Milleti hiç istemez. Fakat böylesi de aklı başında herkesin kanına dokunuyor.’ sözleriyle ‘açılım şovlarına’ karşı açık tavırlarını belirttiler. Katılıyoruz. Ancak, ufkumuzu geniş tutmamız gerekiyor. Olanları tavsif etmiyorum, edemem. Şovlar bunlar fazla, onlar kahraman değiller, onlar Türkiye Cumhuriyetinin sağladığı ve dünya’nın hiçbir yerinde görülmeyen bir ‘af’ sürecinden faydalanmaktalar. Etrafındaki insanlara nasıl ‘kahraman’ diye tanıtabiliyorlar kendilerini anlamıyorum. Zafer işaretleri de bu erbapta çok saçma ve abes kaçıyor. Bu günlerde geçecek diye ümit ediyoruz ve gönlümüzdeki duyguların mantığımızla karışmasına izin vermiyoruz.

Ağabeylerim, Muhsin Başkanımızın yolundan gitmeye cümlemiz ant içmişiz. Kimse o’nun duruşundan vazgeçmek istemez ve bıraktığı mirasa sahip çıkmak ister. Biz de öyle siz de öyle. Bu hususta çok dikkat etmemiz gereken noktalar var. Muhsin Başkan vefatından önce, doğu illerimize çok önem vermiştir. Oradaki durumu ciddi önemsiyordu. Bugün gelinen nokta, çok kritik bir nokta. Bunu kimse inkâr edemez. Etmiyor da. Kimse ‘şov’ gösterilerini tavsif etmiyor, edemez de. Bilmemiz ve anlamamız gereken şey şudur: ‘gün savaş kavga günü değildir, sabır zamanıdır’ , sabrımızın elbet bir karşılığı olacaktır. Kimse bu vatanın bölünmesini istemez, isteyemez. Bölünmesi mümkün de değildir. Bu bir Kürt veya Ermeni Açılımı tartışması değildir. Yaşanılan sorunlar daha geniştir ve indirgenemez. Tek isteğim, isteğimiz, Muhsin Başkan’a vefa adına, o’nun ılımlı demokratik çizgisinden ayrılmayalım ve olaylara biraz daha sabırlı yaklaşalım.

AlpEren TRK
İstanbul – Yenibosna

http://fc08.deviantart.net/fs28/i/2008/069/1/c/Love_is_Istanbul_by_sinademiral.jpg

İstanbul diyarında

Ey İstanbul sevemiyorum seni bir türlü
Sürmelenmiş gözlerin saklanmaktasın
Gömmüşsün çalınmaz artık hiçbir Türkü
Söyle kimi kandırmaktasın?

Tarihine küfreder bir halin var
Bu yorgunluğunun sebebi ne
Fatih’in ordusu sulhlarda ağlar
Söyle bu gidişatın nereye?

Avrupa ve doğuyu birleştiren sen misin?
Sen diye neyin tarifini veriyorsun yıllarca
Şiirlere ilham olan sendin artık bitmişsin
Köprü değilsin emsalin ayrımcı duvarlarda

İnsanın ruhunu ucuz sigaralar gibi tüketmiş
Dumanın seni değil varoş sokaklarını sarmış
Hayalimde Boğaz tükenmiş yine seni temizleyememiş
Avrupa’ya yelken alırken kalbin kararmış

Bırak masalları, kendine gel
Yeşil tonunda karalar satmaktasın
Rabbimden uyarılar gelmekte örneğin sel
Ama sen, sen kralsın hiç takar mısın?

Güzelim maneviyatı tüketiyorsun Taksimde
Beyoğlu’nda ölüm tuzaklarını kurmuşsun
Bir alt bir üst noktadasın orta yok mu hiç sende?
Mimari mucizeler camilerle bendimi susturuyorsun

Öğüt vermeye mecalim yok, bana düşmez
Ben ki hiç ender hiç, yok bedenim yok bendim
Gözüm yumsam, yüreğim es geçemez
Kilitledim bendimi susmadı kalemim.

İstanbul – Yenibosna

http://th00.deviantart.net/fs7/300W/i/2005/212/f/b/Paint_it_black_by_killer05.jpg

Bıraktın mı?

Şu bana dar bendime nefes almak için
Kalemime boş kâğıdı çizmek için
Kırık dökük aynalarda günahım görmek için
Suskun eylenmiş dilime söz vermek için

Alan bıraktın mı?
Kan bıraktın mı?
Can bıraktın mı?
Zaman bıraktın mı?

Nefret edilenleri sevmem için
Zaferin acılı sancısını çekmem için
Dar alanda top koşturmam için
Ben yokken ben olmak için

Sevgi bıraktın mı?
Zehri bıraktın mı?
Azmi bıraktın mı?
Beni bıraktın mı?

Yoksa yaktın mı?

AlpEren TRK
Brüksel – Of@s

http://th08.deviantart.net/fs12/300W/i/2006/315/b/e/Thinking__by_DarkAngeLP26.jpg

‘Arayışlar arayışlar için olduğu andan
kopup gitmek
gitmek çok uzaklara
durgunluk anlık
kurtulabilme hissi heyecanlı
geçemiyorum kendimden
tutturamıyorum zamanı’

‘Günler sisli, mutluluk hayali
çöken portreler
duygusuz senfoniler
belirsiz gelişler gidişler
aklımın son satırındayım
ya deli ya entel
bilinmezlik kitapındayım’

‘Kağıtlardan hıncımı alarak
kendimi hapis eyledim
dostlarım kelimeler
sukut terapim
renkler oynuyor gözümde
ruhum çizim çizim
uzaklar yakın
yakınlar uzak.’

Vakit tamam.

Gitmeliyim.

AT

foto: http://degroteontsnapping.files.wordpress.com

Bir kaç aydır gazeteleri ciddi takip altına aldım. Şu bu gazetesi diye ayırmadan bol bol okuyorum. Belçika doğumlu ve Avrupa’nın merkezinde büyümüş ve okumuş biri olarak yabancı gazeteleri de takip etmekteyim. Belçika gündemini ciddi takip ediyorum. Ancak bazen moralim hiç düzelmeyecekmiş gibi bozuluyor. Bu hususa yazımın son bölümünde tekrar değineceğim inşAllah.

Ergenekon Davası dedik, bir baktık Erdoğan Hükümeti işin üzerine ciddi ciddi gidiyor, savcıları ve yargıyı gerçek anlamda destekliyor. Karşılarına tahmınli tahminsiz binbir türlü hengeme çıksada hiç yılmadan yollarına devam ediyorlar. Kimler muhalif olmuyor ki, CHP zaten mühalifliği mühaliflik sıfatı için yapıyor kaç zamandır, medya patronları gizli görüşmelerde muhalif çökertme planları peşinde, savcısıydı, ADDdi derken bir bakıyoruz iş büyüdükçe muhaliflerde azalmaya başlıyor. Hani olur ya, gördün ki istediğin gibi gitmiyor işler, çevir rotanı, destekleyen muhaliflerden ol. Türkiye’de yıllardır oynanan oyunlardan değilmidir ki, kimi kandırdıklarını sanıyorlar anlamıyorum. Hoş belki de kendilerini tatmin etmek için yapıyorlardır diyerek sözü Açılıma getirmek istiyorum.
Blogumu sıkı takip edenler bilirler, geçtiğimiz aylarda bir doğu gezisine katıldım. Urfa, Mardin ve Antepi gezme imkanı buldum. Gezmeyi severim ama asıl gidiş nedenim farklıydı. Nedenimi sizinle paylaşmak isterim. Ben eski Solcu bir babanın ve dindar bir annenin 5 çocuğunun 3üncüsüyüm. Yıllarca Belçika’nın Flaman bir kasaba görüntüsündeki bir şehirde büyüdüm ve okudum. Ta ki Üniversite hayatıma başlayana dek. Üniversite hayatıma başladığım an kendimi büyük diye gördüğüm veya büyüttüğüm bir şehirde buldum, GENT. Halbuki Gent, daha göreceğim şehirlerin yanında sıfır kalırdı. O günüme kadar hiç Türklerle irtibat kurmamama rağmen, içimde ne anneden ne babadan gelen bir milliyetçilik duygusu yer edinmişti yıllarca. Türk ve Osmanlı tarihini, Türk edebiyatını çok severdim. Tabi o dönem imkanlarımız kısıtlıydı. Bir fakir ailenin okuyan kızı olmak ne kadar zorsa o kadar zordu o dönemler. O dönem Kürt bölücülerine karşı içimde bir ‘nefret’ duygusu vardı. Ve geçtiğimiz aylardaki doğu gezisine bu duygudan kurtulmak üzere ve de ‘önyargılarımı’ yıkmak üzere katıldım. Gezi esnasında rehberlik eden abilerime çeşitli sorular sordum, bol bol fotoğraf çektim, göremediklerimi sonra görebileyim diye. Ben doğu gezisinden sonra, uzaktan milliyetçilik yapan kesimin ciddi yanılgıda olduğunu fark ettim. Bölücü diye damgaladığımız insanların asıl dağa çıkma sebeplerine hiç bakmadan düzeysel politika ve söylemlerle yetiniyoruz, maalesef.
Erdoğancı veya AKP’ci değilim ancak ‘yiğidin hakkını yememek lazım’. Bu Açılım hususunda da ciddi enerji tükettikleri ve kararlı oldukları aşikar. Rabbim yollarını açık etsin. Adâlet geçte olsa zuhur buluyorsa daima umut vardır. Bu umudu günümüzde AKP vermektedir.
Bu örneklerin yanında bugün okuduğum bir habere de yer vermeden geçemiyeceğim. ‘Şarkıcı Deniz Seki, hakim karşısında’. Dikkatimi çekiyor, son yıllarda sanki daha fazla şarkıcı, önde gelen insan yargılanıyor. Adâlet yerini buluyor. Eskiden daha az mı suç işlerdi bu insanlar da hiç ya da ender bir şekilde yargılandıklarını görürdük? İçimden bir ses diyor ki, Türkiye’de, güzelim Vatanımda artık işler yıllardır işlediği gibi işlemiyor. ‘Parayı bas, ne yaparsan yap’ devri kapanıyor gibi, yeni temiz ve ak sayfalar niyetiyle, umitvarız.
Böyle haberler okudukça içimde adeta bir heyecan fırtınası kopuyor. Fazla değil bir kaç saniye sonrasında ise canımı, yüreğimi içten sıkan olaylar aniden zihnimde beliriyor.
Avrupa’nın kalbi diye bilinen Brüksel merkezli Belçika’da nedense böyle olumlu haberler görmüyorum veya göremiyorum. Görsemde tek tük. Saysam bitmez. Ancak üstü kapatılan nice olaylar varki, yeri geldiğinde arslan kesilen Belçika medyası gün geldiğinde in cin top oynayan medya meydanından olabildiğince uzak duruyor. Yeter ki üzerinden zaman geçsin, yeter ki unutulsun gitsin. Hele azınlıkları ve de birebir Devleti ilgilendiren konularla alakalı ağızlarını bıçak açmıyor. Garip, böyle bir haber anlayışını ciddi yadırgıyorum. Yıllardır okullarda aldığım eğitimde objektifliği gerçekçiliği ve de mültikültürel Belçika’yı öven sözleri ‘REALİST’ kabul ederdim. Bir değil, iki değil.. defalarca aynı duruma şahit olduktan sonra insan artık meçburi ‘kötümser’ veya ‘İDEALİST’ oluyor. Ben ‘İDEALİST’ olmayı seçtim. Ne olursa olsun pes etmeyeceğim. Bir gün elbet Belçika medyası ve furyası hatalarından döneceklerdir. Aynı Türkiye’deki bazı muhaliflerin muhaliflikten çekildikleri gibi. Türkiye’de Adâlet yerini buluyor, sıra Avrupa birliği üyesi olan Belçika’da. Başka ülkelerde olan insan hakları ihlallerinden bahsederken sert dilli uslubu benimseyen Avrupa medyası, altta belirtteceğim olaylarda neredeydi? Yoksa tatil durgunluğu onları da mı vurmuştu? Yoksa erkenden kış uykusuna mı yatmışlardı?

- Davası sürerken cezaevinde gardiyanlarca öldürülen – Mikail Tekin – olayı – Ağostos 2009
Bu olay hakkında sadece Flaman radyosunu dinlerken şu cümleyi işitmiştim ‘Gardiyanların bir mahkümü öldürdükleri sebebiyle sorgulanmalarını protesto eden gardiyan arkadaşları protestolarında haklı ve kararlılar‘ Yahu insan bir düşünüyor insan biraz Mikail Tekin hakkında bilgi verir, nasıl ölmüş ve sayre, yok neymiş gardiyanların protestolarında haklı ve kararlı oldukları daha önemli.. Dedim ki belki de bu radyo’ya mahsus birşeydir, bir bakayım gazetelere .. baktım bakmaz olaydım, tek bir satır dahi bulamadım. Dedim yarın yayınlar, bugün yarın yarın bugün, yok yok yok. Ciddi sıkıldım.. hey Adâlet neredesin?

- Flaman Devlet okullarında 11 Eylül 2009 günün kararıyla başörtüsü taka yasağı – Eylül 2009
Geçen sene Anvers şehrinde başlayan küçük olaylar nispetinde birden pat diye ortaya çıkan genel yasak kesinlikle anlamsız. Pire için yorganı yaktılar, ama pire yorgandan önce zaten çoktan ölmüştü, yangına gerek yoktu. Gelde anlat… Yine sadece resmi sesi çıkan yok, bu ne biçim bir devlet diyor ister istemez insan. Resmen genel bir kararın çıkmasını bekler gibi herkes köşesine çekildi ve bir kaç çapulcunun ortaya çıkıp sözler etmesine göz yumup seyrettiler. Onlara da yuh bize de.!!!!

hey Adâlet nerdesin? Buralarda özleniyorsun. Türkiye’de işin bittikten sonra hele şu Belçika mekânımıza da bir uğra, bir çayımızı iç azıcık dinlen sonra işimize bakalım.. çünki durum vahim, işimiz çok!

AT
Brüksel 09