Ağlatma..

Ağlatma..

İnandın İnanacak Bilinmezken.
Heryer kir pas içinde. Sen PAK Hatice (r.a.) diye anılırken.
Sen aradın ne aradığını bilmezken.
Sen bekledin. Geliş vaktini bile tahmin edemezken.

Ağlatma..

İnancım zayıftır.. mahçubum.
Heryer kir pas içinde. Bendim ortasında… mahçubum.
Aramadım aranan belli iken.. mahçubum.
Beklemedim.. sırtım dönüp gittim.. mahçubum.

Oysa Sen..

Bir an bile titremedin.
Hiçbir zaman şüphelere düşmedin.
Gözün yumdun dünyalıklardan geçtin.
Adlandırılamayan onca çile çektin.

Ağlatma..

Küçük insanlardan korktum titredim.. mahçubum.
Şüpheyi bırak.. imanım kaç kez sarsıldı.. mahçubum.
Dünyalık adına çabaladım.. mahçubum.
Çile diye binbir isyan ettim.. bilemedim.. mahçubum.

Oysa Sen..

Destek çıktın En Sevgiliye.
Nöbet tuttun en zifiri karanlık gecelerde.
Tutuldun.. Bastın O’nu sinene.
Dönmedin. Düşünmedin. Ömrün geçse de sürgünlerde.

Ağlatma..

Desteği bırak anmaz oldum.. mahçubum.
Tatlı uykular esiri oldum.. mahçubum.
O’nu bilemedim.. hakkıyla anlayamadım.. mahçubum.
Tereddütlere düşmekten.. başım ağrıdı.. mahçubum.

Oysa..

Yüreklilik desen Sende.
Kimseyi saymadın. Emininde Emini yanındaydı işte!
Mertlik desen Sende.
Arkana bakmadın elveda dedin doğduğun Şehre!

Ağlatma..

Yüreklilik kim ben kim.. mahçubum..
Küçük insanlara takılı kaldım.. mahçubum..
Mertlik diye namertlik yaptım.. mahçubum..
30 Km’i fazla görüp kaç kez döndüm.. mahçubum..

Oysa Sen.. 

…

Sen ki..

Varlık içinde yokluk çekmeyi tercih ettin!
Damağın kururken Aşk-ı ilahiden doya doya içtin!
Ebedi samimi sevgin tek servetin!
Pamuk yorganlarda doğdun.. bir hasır üzerinde titrerken kanatlanıp gittin..

Mekanın cennettin baş köşesidir Ey Hatice! (r.a.)

Ben ağlamayayım da kim ağlasın Ey Hatice! (r.a.)
Ben ağlamayayım da kim ağlasın..

Yıllar yılı örnek aradım kendime..
Seni görmedim.. bilmedim.. araştırmadım.. sormadım..
Boş uğraşlar içinde kendimi zorladım..
Dua diye belki isyanlara düşüp kanadım..

Ben ağlamayayım da kim ağlasın Ey Hatice! (r.a.)
Ben ağlamayayım da kim..
Söyle kim ağlasın.. 

Fedakarların en Fedakarı Ey Hatice! (r.a.)!
..

Rabbim n’olursun Hz. Hatice Validemiz gibi olmayı nasip eyle..
Olmaz. Bilirim. Ama belki O’nun gibi olmaya çaba göstersem..
İzninle.. azda olsa titresem.. arkama bakmadan bu yoldan gitsem..
Dönüşüm olursa.. ruhumu teslim etmiş olarak dönsem..
Rabbim n’olursun izin ver.. Rabbim!

…

Yol belli istikamet belli..
Tam anlamıyla Yolcu olmak şu yüreğimin tek dileği..

Rabbim nasip eyle n’olursun..
Cennetten önce.. dileğim budur n’olursun..
Bir nebze.. Yol’un üzeri toz teşkil etsem..
Azda olsa şu yüreğimdeki yareleri iyileştirsem..
Kurtulsam.. beni benle yakışımdan..
Kurtulsam.. 

Umudumun Zirvesi!

Uzun yıllar bekledim,
Neyi beklediğini bilmezsen beklediğin gelmez.
Yüreğimde sevgi dolup taştı,
Sevebileceğini bilmezsen yüreğin gerçekten sevemez.

‘Yolum’ üzeri kaç durak
Gerçek istikameti bilmeden yol!a gidilmez.
Nice acıklı isyanla karışık şiir
Değersiz içeriksiz boş.. meçhul yazılar anlaşılmaz.

Umudumun Zirvesi!
Ümitsiz ne dünya ne hayat çekilmez.
Anlatmadığım gerçekler
Ne Ak Karayı ne kara Ak’ı sevmez.

Gönlüm yıpranmış bir kumaş parçası
Derinden yanmadan gönül değer bilmez.. değeri bilinmez.
Hayatım karalanmış bir kağıt
Ruh O’nu sevmeden hayatı anlamaz.. sevmez.. görmez.. istemez..

Şehadet arzusu kavurur.
Arzular sonsuz.. hakkını vermeden şehadete erişilmez..
Bendimden Benliğim çekilmiş.
İnsanda BEN var ise.. o insana gerçek anlamda tenazül gösterilemez..

BEN.. bakınız ben diyorum..
Yanıyorum.. bir yol tutturdum hakkını veremiyorum..
Dua etmekten.. gayrı hiç birşey yapamıyorum..
Bir mezar kazıp içine BENliğimi gömmek istiyorum..

…