Doğruyu buldum deyip yürüdüğünde
Karşına çıkan engeller binlerce.
İnsanların dünya’sı kirlilik içinde batmakta.
Ne yürek bilinir ne de gerçek anlamda vefa.
Kendini silip başkalarını seçsende
Bunu anlayacak yürekler bulunur mu ki memlekette.
Yersin binbir laf.. yürürsün gözünde nefret.
Yüzüne gülenler.. arkandan çevrilir düzenler. İhanet.
Rabbinden kimsen yok! Herşey yalan!
Dünya kötü değil.. kötülüğün piri insan!
Kimseye güvenmiyorum.
Kimseye yaranmak diye bir yalan arkasından koşmuyorum.
Değmez.
Kimse değer bilmez. Bilmesin zaten.
Şükür aslında Rabbim TEK sana bağlıyım ruhen.
Öl desen ölürüm. Yaşa desen yaşarım.
Ölsem gitsem unutulsam. Arkama bakmam! Şahlanırım.
Araçları amaç eylemek büyük yanlış olurdu.
Şükür Rabbim bana nice örnek sunup yanlıştan uzak tuttu.
Para mülk yalan dolan hepsi senin olsun ey kendini insandan sayan.
Herşeyin batsın.. paran, mülkün, araban, telefon, şu bu.. hepsini başına çal ulan!
İstemiyorum.
İstemiyorum.
Benim yolum belli.. yarı yolcu sayılsamda. Yolum belli.
Tam anlamıyla yolcu olmaya öylesine niyetlenmiş ki tutamıyorum şu yüreğimi..
Kavruluyorum. İki dünya arasında savrulup duruyorum.
Sığınacak limanım da yok.. parçalanıyorum.
Her bir parçamı birilerine emanet edip gidiyorum.
İstemeyi bırak. Ben bu ‘insanların’ dünyasından nefret ediyorum.
Herşeyim olmasına karşılık hiç birşeyim yok.
Oysa yüreğimdeki sevgi herşeyden çok.
Offf be gönül..
Off..
Neden yalnızlığı seçersin. Yelken açıp gidersin.
Tutma beni. Tutma deyip. Akıntıya karşı kürek çekersin.
Onca kaya onca taş.. yüreğine binbir yara açar ürkersin.
Dirilip tekrardan tekrardan ayakta kalmayı denersin.
Offf..
Küçüksün yüreğim anlayamazsın.
‘insanların’ dünyasını kavrayamazsın.
Ne aşk ne de sevda ne de gerçek dostluk.
Hepsi sahte.. hepsi yapmacık. Şükür biz inşaAllah gerçek Dost’a talip olduk!
Savrul bırak.. isyan etme.. çek.. çekeceğin varsa.
Meydan oku meydan oku insanlara tüm cihana.
Rabbin var nasılsa. Kimsen olmasın varsın!
Herkes üzerine gelsede sığınacak TEK liman O TEK O’na varasın.
Bırak küçüğüm, bırak yüreğim..
Yaşar gibi yap.. dünya’nın çarkına tüküreyim..
Yaşar gibi yap.. ki gerçek anlamda yaşayabilesin.
Düşünme ve de kabul edilecek şekilde davran ki kimse bilmesin.
İçin için nefret et.. dünya’ya kopmayacakmışsın gibi yapışma.
Hep düşle ebediyeti.. savaş aç ‘insanların’ dünyasına.
O zaman kimse seni yaralayamaz.. kimsenin lafı koymaz.
Gidicisin. O böyle demiş şu böyle sanmış.. yüreğin takmaz.
Bir gün gidersin..
Gidersin..
Ümitlerini bağladığın cihana..
Ne olur yüreğim oraya gittiğinde olmasın yüzün kara..
Olmasın utandığın.. olmasın pişmanlıkların.
Gidişini ümitle bekle.. TEK bu yolda olsun sevdiklerin saydıkların.
Başka ne sevdiğin olsun ne de saydığın.
Evet sat çarkını beş kuruşa bu ‘insanlar’ dünyasının.
Sat ki..
Ne ağlatan olsun..
Ne de kanatan olsun..
Bekle ve kavra gidişini..
Ölüm ne güzeldir..
Bu dünya’nın çilesi elbet ebedi değildir..
Offf yüreğim kanama..
Offf gözüm ağlama..
Sevme ne güzel işte…
‘insanların’ dünya’sı..
Benden uzak benden ırak olsunda..
Rabbim şükür ki SEN varsın!
Şükür..
Sizin de bi payeniz olsun..